Er was eens…..

Er was eens….. Prachtig vond ik deze tekst, want het was het begin van een sprookje. Heerlijk zo’n feel-good verhaal met “goede” en “slechte” figuren en altijd een happy end.

Een droom
Verdrinken kon erin en toen op een dag….ontdekte ik mijn eigen sprookje.
Fantastisch verhaal waarin een klein meisje een droom had.
Ze droomde dat ze de wereld beter kon maken met haar toverstokje.

Medicijnen en kruiden

Maar er kwamen steeds “slechteriken” op haar pad die haar toverstokje probeerden af te pakken.
Ze wilden helemaal niet dat de wereld beter werd en dat mensen gezonder leefden.
De slechteriken zorgden ervoor dat er heel veel medicijnen kwamen. Daar werden mensen ziek en afhankelijk van.
Het meisje zag dat haar toverstokje minder krachtig werd en zocht in het bos naar oplossingen. Met behulp van de “goede” heks vond ze kruiden en planten die al eeuwen gebruikt werden. Deze nam ze mee naar huis en maakte er gezonde thee en mixen van. Gelukkig voelde ze haar toverstokje ook weer nieuwe kracht krijgen. Alleen kon ze het namelijk niet, ze had haar stokje echt nodig.

Ziekenhuis en massage

Toen ze verder ging op haar pad liep ze tegen een ziekenhuis aan. Hier zouden mensen beter moeten worden, maar zo zag het er niet uit.
Het meisje keek naar binnen en zag mensen in witte kamers, in witte bedden liggen. Er werd voor ze gezorgd, maar met de snelheid waar een havik jaloers op zou zijn.
Hoe moest men nu beter worden in zo’n koude omgeving met ongezonde voeding, weinig hulp en nog minder liefde en aanraking.
Brrr, er trok een koude rilling door het meisje heen. Weer voelde ze de kracht uit haar toverstokje weg vloeien. Dit was niet goed.

Na lang zoeken vond ze een huis met een blokhut in de tuin. Er klonk rustgevende muziek uit het raam. Rook uit de schoorsteen liet zien dat de kachel brandde en het rook heerlijk naar kruiden. Bij binnenkomst voelde het meisje direct de rust en aandacht. Bij de “goede fee” mocht ze vertellen wat haar dwars zat, waar ze naartoe wilde en wat haar droom was. En…er werd geluisterd. Helemaal in haar waarde en gehoord kreeg ze een massage. Oh wauw, dat was echte aanraking en aandacht voor haar! Ze voelde de kracht in haarzelf en haar toverstokje terug komen. Dit is wat mensen nodig hebben. Oud of jong, man of vrouw. Volledig opgeladen ging het meisje verder op haar reis.

Hoe heb en doe ik echt?

Lange tijd liep het meisje te zoeken, ze raakte uitgeput, moe, moedeloos. Overal kwam ze “slechteriken” tegen.
Artsen die vertelde aan hun patiënten dat er niets aan hun kwaal te doen was en dat ze er maar mee moeten leren leven. Ze sloegen met hun woorden alle hoop en toekomstplannen zo de grond in! Hoe durfden ze?
Psychologen of psychiaters die zeiden dat iemand een depressie had of een burn-out. Het meisje raakte er zelf verward van.
Je kan iets niet “hebben”. Je kan iets wel “doen”. Nu hadden al deze mensen een etiket, een label, maar wie waren ze nu echt?

Paniek en vertrouwen

Weer voelde het meisje de kracht uit haar toverstokje weg spoelen. De wereld zakte onder haar voeten weg. Ze voelde angst in zich opkomen, diepe angst. ”Help me!” riep ze en terwijl de tranen van paniek over haar wangen rolde voelde zij zich wegzakken. Dieper en dieper. Haar toverstokje viel, brak in tweeën en ze was volledig alleen nu. Dieper en dieper zonk ze weg, niet wetend waar ze terecht zou komen.
Haar leven flitste aan haar voorbij en de paniek overviel haar. Moest haar droom zo eindigen? Haar adem was snel, haar hartslag hoog, haar lijf deed overal pijn…dieper en dieper…
Heel diep haalde ze ineens een flinke hap lucht en nog een keer en heel lang blies ze die adem uit. Wat toen volgde was rust en een diep gevoel van vertrouwen. Heerlijk, dit voelde goed. Even laaide de paniek weer op toen ze merkte dat haar toverstokje weg was. Direct echter voelde ze dat ze die niet meer nodig had.
Ze kon het zelf en dat was fantastisch.

Genezen en dankbaarheid

Het meisje werd wakker in de blokhut waar ze jaren geleden in haar droom die massage had gehad.
Ze voelde meteen: dit is mijn plek. Van hieruit ga ik mijn droom verwezenlijken.
Ze had op haar zoektocht intussen zoveel geleerd en wist hoe ze dit toe kon passen om mensen beter, gelukkiger en pijn-vrij te laten zijn. Vrij van angsten, belemmerende overtuigingen en diepliggende emoties die klachten veroorzaken. Inderdaad kon ze op deze manier de wereld een klein stukje beter maken op weg naar een medicijnvrije wereld.

Enige tijd later stond het meisje, dat inmiddels een wijze vrouw was, in Arnhem voor een deur. Het was de ingang van theater De Leeuw. Ze vertelde daar voor een volle zaal haar verhaal over hoe men kan genezen door anders naar pijn en ziekte te kijken. Door het zelf genezend vermogen van het lichaam te stimuleren.

Het was doodstil in de zaal en de vrouw voelde zich vervuld met diepe dankbaarheid.
Haar droom begon uit te komen.

(en dit is niet het einde…;-))